Στην Λεωφόρο της μελαγχολίας

Φούσκωνε από υπερηφάνεια το στήθος του Γιώργου Καραγκούνη που κουβάλαγε την α λα Γουέμπλεϊ φανέλα επάνω του - πώς να γίνει αλλιώς; Δεν κρύβεται ο βάζελος... Την ίδια στιγμή, κάποιοι παλιοί Παναθηναϊκοί παρακολουθούσαν όλο μελαγχολία στα ¨αποκαλυπτήρια¨: αλλιώς την θυμούνταν αυτήν την φανέλα. Καταπράσινη, με το μεγάλο τριφύλλι στο στήθος αριστερά, άσπιλη από λογότυπα χορηγών - πώς να χωνέψεις τώρα ολόκληρη Cosmote στο ύψος του στομάχου; Είναι κι αυτή η άτιμη σημειολογία: καλό να ΄χεις το τριφύλλι στην καρδιά, δεν λέω, αλλά αν δεν γεμίζει το στομάχι... Πόσα εκατομμύρια θα ΄χανε αλήθεια ο Τζίγγερ αν αποφάσιζε να μην κρεμάσει χορηγό στην επετειακή φανέλα; Δεν θα 'βρισκε τρόπο να ξεπληρώσει την εταιρεία για μια τόσο σπουδαία και συμβολική ¨αβαρία¨, σε μια χρονιά που, λόγω επετείου, οι ¨πράσινοι¨ σημαίνουν λεφτά έτσι κι αλλιώς; Αντιλαμβάνομαι, επίσης, ότι είναι καλύτερο να γιορτάζεις τα γενέθλιά σου στο σπίτι σου με την οικογένειά σου κι όχι φιλοξενούμενος. Και δεν μπορώ να φανταστώ βάζελο που να μην ήθελε να γιορτάσει τα εκατόχρονα στο νέο γήπεδο (όσο κι αν οι ενστάσεις μου επί των διαδικασιών που ακολουθήθηκαν στην παραχώρηση τού Ελαιώνα είναι σοβαρές). Αλλά, μια που δεν μπορούσαμε να 'χουμε το καινούριο μας παλατάκι έτοιμο για την γιορτή (και δεν φταίω εγώ γι' αυτό, πρόεδρε), ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΕΧΘΟΥΜΕ ΤΟ ΑΧΟΥΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ; Ο Παναθηναϊκός κλείνει έναν αιώνα δραστηριοτήτων και η ναυαρχίδα του, το ποδοσφαιρικό τμήμα, αγωνίζεται εφέτος στο μικρότερο σε διαστάσεις γήπεδο της Ευρώπης, με τους φίλους του να κινδυνεύουν να χάσουν κανένα μάτι από τα αδέσποτα κάγκελα στα πέταλά του, να βρίσκουν τις θέσεις που αντιστοιχούν στα εισιτήριά τους ως διά μαγείας κατειλημμένες και τα σκαλάκια μεταξύ των διαζωμάτων επίσης σε θύρες γεμάτες σαν σαρδελοκούτια - και ν' αποφεύγουν νερά κι αναψυκτικά στην διάρκεια του ματς, μην τυχόν και χρειαστεί ν' αναζητήσουν τουαλέτα! Φαντάσου τώρα να σκεφτόταν ομοίως κι ο Γιαννακόπουλος - και να μετέφερε τους πρωταθλητές Ευρώπης στο μπάσκετ για έναν χρόνο στον Τάφο του Ινδού! Δεν γίνονται μεγάλες ομάδες με μικρούς ηγέτες, πρόεδρε...



Περισσότερο κι από τον χορηγό, πάντως, την θλίψη προξενούσαν κάποια ονόματα που τυπώθηκαν στην ράχη της βαριάς φανέλας. Όπως του κυρίου Εντόι, ας πούμε. Ο τυπάς αυτός δοκιμάζει σοβαρά τα φιλάνθρωπα αισθήματά μου: περιπτώσεις σαν την δική του και τού Λούα Λούα με κάνουν να σκέφτομαι μήπως πρέπει ν' απαγορευθεί στους μαύρους ποδοσφαιριστές να γίνονται επιθετικοί (μετά, βέβαια, η ταραγμένη μου συνείδηση μού υπενθυμίζει ότι το τόπι τό κλωτσά κι ένας άλλος κύριος ονόματι Ντιντιέ Ντρογκμπά...). Η προσφορά τού ανεκτίμητου Αφρικανού σέντερ φορ στο ματσάκι με την Καλαμαριά, στο οποίο αντικατέστησε για είκοσι λεπτά τον Μάντζιο (άβυσσος η ψυχή τού Πεσέιρο...), ήταν δυο-τρεις άψυχες κεφαλιές, πολύ τρέξιμο στον χώρο μπροστά απ' τους αμυντικούς της... δικής του ομάδας (όταν λέω εγώ ότι είναι γεννημένος χαμάλης ο άνθρωπος...) κι ένα άκρως εντυπωσιακό ακροβατικό εδάφους στο ημικύκλιο της αντίπαλης περιοχής - κάτι σαν ¨ξετρυπώνω τον λαγό από το λαγούμι με το πόδι¨- που κατέληξε, φυσικά, σε επιθετικό φάουλ. Ποιος τρώει ρε γαμώτο λεφτά απ' τις μετεγγραφές αυτής της ομάδας; Πόσα σάς χάλασε εφέτος ο Βέλιτς, πρόεδρε, για να φέρει στην Παιανία αυτόν τον γελωτοποιό; Πιθανώς όσα χρειάστηκε προ ετών κι ο Ζάετς για να ευλογήσει τήν μετανάστευση όλων των αναξιοπαθούντων τών Βαλκανίων, τότε που μόλις είχατε διαλύσει την ομάδα που πήγε και πήρε το EURO 2004 μόνη της... Πρόσθεσε τώρα σ' αυτήν την κατάσταση τους γνωστούς απίθανους (Νίλσον, Σαριέγκι, Σέριτς, ακόμη και τον φιλότιμο Ίβανσιτς) κι έχεις την εικόνα του... ντέρμπι: ο Παναθηναϊκός έχει τελειώσει το ματς με απολογισμό κάπου 25 σουτ έναντι τριών (!), παίζει (στο β') στρωτή μπαλίτσα κι υπάρχουν στιγμές που σε ικανοποιεί με την δημιουργική κυκλοφορία του και δεν κατορθώνει να βγάλει ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΣΑ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ - ποιος να την βγάλει, και σε ποιον; Με τον Καραγκούνη πολύ απασχολημένο να σουτάρει απ' όπου να 'ναι, τον Εντόι να ψάχνει ακόμη γκολ και λαγούς και τον Μάντζιο στο συννεφάκι του, η πιθανότητα να σκοράρει ο βάζελος εξισώνεται με την πιθανότητα να πιεις καθαρό ουίσκυ σε κωλάδικο.

Η ολοκλήρωση τού ¨πράσινου¨ δράματος ήλθε στις καθυστερήσεις. Ο Καραγκούναρος συνειδητοποιεί την σοβαρότητα της κατάστασης, μπουκάρει με την μπάλα από τον άξονα και, μόλις τον πλησιάζει για να τον μαρκάρει ο Μπρίτο, τήν σπάει λίγο δεξιά και μένει στην θέση του, περιμένοντας το μοιραίο. Στα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν συνοψίστηκαν τουλάχιστον είκοσι χρόνια ιστορίας: ο Γιώργης σωριάστηκε με μια βουτιά βγαλμένη από το ρεπερτόριο του αξεπέραστου Δημήτρη Σαραβάκου, κι ένας άξιος συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης των Γερμανάκων έτρεξε χαρούμενος προς την βούλα του πέναλτι, για το οποίο ο Σαλπιγγίδης επεστράτευσε ένα κτύπημα - άψογη απομίμηση των κλασικών εκτελέσεων τού Στράτου Αποστολάκη: ψηλά στο κέντρο τής εστίας. Η λήξη τού αγώνος βρήκε τούς ¨πράσινους¨ οπαδούς αγκαλιασμένους και με δάκρυα στα μάτια να υμνούν τα ήθη και τις παραδόσεις του μεγάλου τους συλλόγου, που σαν αυτόν ¨δεν υπάρχει άλλος¨- κι όσο για τις φωνές περί αλλοίωσης αποτελέσματος; Ας είναι καλά ο Πολατιάν.

Ο Δαίμων


Υ.Γ.1: Ξεκίνησαν από την Αϊόβα οι προκριματικές εκλογές, που θα δώσουν σ' έναν Δημοκρατικό κι έναν Ρεπουμπλικάνο το χρίσμα του διεκδικητή για τήν θέση τού επόμενου Πλανητάρχη (η χαρά τού Πασόκου, με λίγα λόγια...). Κι ενώ στους Δημοκρατικούς Χίλαρυ, Ομπάμα και Έντουαρντς μαλλιοτραβιούνται ακόμη και για τις ψήφους των αδέσποτων, στους Ρεπουμπλικανούς ο Ρούντι Τζουλιάνι σχεδόν δεν κατέβηκε σε Αϊόβα και Γουαϊόμινγκ! ¨Τους έχω στις μεγάλες Πολιτείες¨, σκέπτεται κρυφογελώντας ο μακαρονάς - κι ας με διαψεύσει ο λαός, αλλά για μένα η Προεδρική εκλογή έχει ήδη φαβορί, κι ας μην έχει δοθεί χρίσμα.

Υ.Γ.2: Αν η χώρα αυτή ήταν Ελλάς κι όχι Ελλαδίτσα, η υπόθεση Ζαχόπουλου θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει το ελληνικό Watergate - και να οδηγήσει τους επιόρκους της κυβερνήσεως Καραμανλή στην έξοδο και την λήθη, παρέα με τον καπετάνιο τους, βεβαίως. Στα μέρη μας, όμως, νόμος είναι η Μαγγίνειος ρήση: ¨έτσι κάνουν όλοι¨. Αν κάτι κρατά ακόμη στην θέση τους αυτούς τους τσαρλατάνους, είναι το γεγονός ότι ο μέσος Έλλην αναγνωρίζει σ' αυτούς κάτι από την απατεωνιά, την λαμογιά, την ασυνέπεια, τα ψεύδη, τον αυτισμό τού ιδίου. Οι εκλεγέντες είναι ομοίωσις των εκλογέων - έχει πολλήν ακόμη να επιδείξει ανοχή για δαύτους η κοινωνία, που σαν την καμήλα δεν σηκώνει το κεφάλι της πιο ψηλά απ' την καμπούρα της._