Περί ανθρώπινης επαφής

Το περιπολικό πρωί-πρωί στη γειτονιά μου, δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Ρωτώντας, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, έμαθα το τραγικό γεγονός: η ηλικιωμένη που έμενε στο γωνιακό σπίτι, λίγο πιο πάνω από το δικό μου, βρέθηκε νεκρή.

Το τραγικό δεν είναι ο θάνατος μίας ηλικιωμένης, αλλά το γεγονός ότι η γυναίκα είχε πεθάνει εδώ και τρεις ημέρες, όμως κανένας δεν το είχε πάρει είδηση. Πιο θλιβερό είναι το ότι δεν την εντόπισε κάποια φίλη ή – το πιο λογικό – κάποια συγγενής της, αλλά μία γειτόνισσα.

Ακόμα πιο λυπηρό είναι το ότι ο θάνατος έγινε εν μέσω εορτών. Κατά τη διάρκεια, δηλαδή, που οι άνθρωποι έχουν – θεωρητικά τουλάχιστον – περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθούν με τους φίλους, τους γνωστούς και τους συγγενείς τους, να ενδιαφερθούν ο ένας για τον άλλο, να έρθουν σε επικοινωνία και διαπροσωπική επαφή. Όλα αυτά τη στιγμή που ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο εύκολο να επικοινωνήσεις με κάποιον, όσο είναι σήμερα.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι όσο η τεχνολογική πρόοδος θα συνεχίζεται, τόσο η πραγματική επαφή των ανθρώπων θα περιορίζεται επικίνδυνα.