- Ιδού πώς έχει κυλήσει ως τώρα η σαιζόν, που (υποτίθεται πως) ο Παναθηναϊκός γιορτάζει τα εκατοντάχρονα: η ομάδα αγωνίζεται στο χειρότερο γήπεδο του Λεκανοπεδίου. Το θέαμα που προσφέρει, αντί να ευχαριστεί τον φίλο, βγάζει τον καρκίνο απ' αυτούς που δεν έχουν και την καρδιά αυτών που κατάφερναν ως τώρα να την διασώζουν (την καρδιά τους, εννοείται...). Έφαγε τέσσερα απ' τον αιώνιο στο Κύπελλο. Αποκλείστηκε στο ΟΥΕΦΑ από ομάδα τού άκρως ανταγωνιστικού πρωταθλήματος τής... Σκωτίας, στο οποίο μετέχουν ΔΕΚΑ ΣΥΛΛΟΓΟΙ (και όπου φημολογείται πως τον τίτλο έχει κερδίσει μια μεικτή από σολωμούς και πέρκες - παρεμπιπτόντως, ο Ολυμπιακός εφέτος θα προχωρήσει στην Ευρώπη, ό,τι κι αν γίνει την άλλη Τετάρτη, πιο πολύ από τους "πράσινους", που καμάρι την έχουν κάθε χρόνο την εκτός συνόρων πορεία...). Συνεχίζει να παίζει με τον διπίθαμο Νοτιοαφρικανό Μόρις στο κέντρο τής άμυνας (περίπου σαν να βάζεις δίμετρο να καβαλήσει Vespa), ο ένας επιθετικός δεν προπονείται επειδή (λέει) το αίμα στα πόδια του κάνει απεργία έτσι και πέσει η θερμοκρασία κάτω απ' τους τρεις βαθμούς Κελσίου (θέλει να παίξει μπάλα και στο Μάντσεστερ το ταγάρι...), ο άλλος είναι ο Έλντερ Πόστιγκα - και ο νοών νοείτω. Παρακαλάμε να δώσει πέναλτυ ο Γερμανάκος για να κερδίσουμε την Καλαμαριά. Εσχάτως οι Βαρδινογιανναίοι απέκτησαν ανταγωνισμό στο νταβατζιλίκι (λέγε με Π.Ε.Κ., κοινώς όσους βρίσκονται πίσω απ' τον Βγενόπουλο), ενώ Τζίγγερ και κλώνος τού Μουρίνιο εν χορώ απεφάνθησαν (με αφορμή τις προχθεσινές αποδοκιμασίες) πως "κάποιοι μέσα κι έξω απ' την ομάδα δεν θέλουν να πάρουμε το πρωτάθλημα", κι απορούν που γκρινιάζει ο κόσμος την ώρα που το "τριφύλλι" είναι πρώτο στην βαθμολογία... Πες με υπερβολικό αν θες, αλλά τόση ντροπή δεν ξεπλένεται με τίποτα, εκτός κι αν εμφανισθεί ο Δαφνοστεφανωμένος Έφηβος των γαύρων στους Σεργουλόπουλο - Μπακοδήμου με emo κούρεμα - και δηλώσει και gay.
- Από τις πέντε προτάσεις Νίμιτς για το όνομα των Ακατονόμαστων, αυτή που πραγματικά πρέπει να τρόμαξε κόσμο στα Σκόπια είναι εκείνο το "Νέα Δημοκρατία τής Μακεδονίας". Μπρρρρρ... Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν τους γείτονες να καταφέρονται εναντίον τής Ρηγίλλης για "επεκτατική πολιτική"...
- Στο μεταξύ, το θείον βρέφος τής Κουμουνδούρου έκανε την πρώτη του κωλοτούμπα (μετά την πρώτη του Πασοκιά): "Εδώ και 15 χρόνια, είμαστε υπέρ μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης και έχουμε μιλήσει για μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό", εδήλωσε ο πρόεδρος - βέβαιος, προφανώς, ότι θα έχουν πλέον ξεχασθεί οι ατυχείς τοποθετήσεις του "μπαμπά" περί "δευτερεύοντος ζητήματος" (με τις κορόνες τής "Αυγής" που τον σιγοντάριζαν δεν πρόκειται ν' ασχοληθώ...). Προφανώς όμως το σκεφθήκαμε καλύτερα το πράγμα - πού να μπλέκεις τώρα με τον Χαΐτογλου: αυτός είναι ικανός να μας την στήσει σε καμμιά γωνιά με τους χαλβάδες στο ταψί για να μας λούσει, και δεν είμαστε για τέτοια, τώρα που ανεβαίνουν και τα νούμερα (αλήθεια, πόσο τον εμέτρησε αυτήν την εβδομάδα τον Αλέξη μας η AGB; Ξέρει κανείς να μας πει;)
- Ελπίζω, επίσης, να πρόσεξες πόσο σικ είναι ως συνδυασμός το κυριλέ σακάκι με το σομόν πουκάμισο, με το οποίο επεσκέφθη (ο Τσίπρας ντε!) το Εξωτερικών, για να ενημερωθεί για το Σκοπιανό. Η Ντόρα πάντως θάμαξε, είμαι βέβαιος (ανακοινώνω την ίδρυση τής Εταιρείας για την Διάσωση τής Ενδυματολογικής Κληρονομιάς τού Αλέκου Αλαβάνου, καταγγέλλοντας ταυτοχρόνως τις ενέργειες στις οποίες καταφεύγει η νέα ηγεσία για να επαναφέρει σταδιακά την παραδοσιακή κοινοβουλευτική ενδυμασία στην Κουμουνδούρου...).
- "Γυμνοί απ' τα μάτια τους ξαπλώνουνε στις νότες/της μουσικής οι εραστές", έχει γράψει ο Άγγελος Μαύρος. Σου θυμίζει τίποτε αυτή η εικόνα; Υπάρχει μια ολόκληρη φυλή ανθρώπων εκεί έξω, που ζει σ' ένα άλλο, ηχητικό σύμπαν, παράλληλο με κείνο των λοιπών θνητών. Θα τους δεις να προχωρούν περίπου με τον αυτόματο, να πέφτουν "από λάθος" ή αφηρημάδα πάνω σε περαστικούς ή να τους αποφεύγουν την τελευταία στιγμή, χρησιμοποιώντας κάποιο αόρατο ραντάρ (τ' αυτιά τους, ίσως; Μιαν έκτη αίσθηση;), που μόνο με τα αντίστοιχα των νυχτερίδων μπορώ να συγκρίνω. Αλλά αυτό που τους διακρίνει δεν είναι το βάδισμά τους, ούτε τα ακουστικά στ' αυτιά, που δεν είναι άλλωστε και προαπαιτούμενο (αν θες ν' ακούσεις κάτι, κανείς δεν μπορεί να σ' εμποδίσει να το ανασύρεις από τ' αρχεία τής μνήμης και να το παίξεις στο γραμμόφωνο τής καρδιάς σου, με τα ηχεία τής φωνής σου στη διαπασών, κατά κανόνα). Όλη η διαφορά είναι στο βλέμμα: τους κοιτάς και ξέρεις πως είναι αλλού, πως δεν αντιλαμβάνονται την οπτική πραγματικότητα όπως εσύ, πως μια ολότελα ξένη για σένα παράσταση παίζει μέσα τους εκείνη την ώρα. Τους φαντάζομαι να κυκλοφορούν συνεχώς περιβεβλημένοι από χρώματα, μόνιμοι κάτοικοι πινάκων τού Monet που σιγοσφυρίζουν ανάμεσα στα νούφαρα, και τους φθονώ. Είναι, ίσως, οι αλαφροΐσκιωτοι τής εποχής: πότε μοναχικοί, πότε απροσάρμοστοι, πότε αδύναμοι ν' αντιληφθούν σωστά την πραγματικότητα, πότε λαβωμένοι στην ψυχή, πότε ποιητές, πότε ερωτευμένοι, πότε όλα αυτά μαζί - και πάντοτε αδιάφοροι για τα πεζά, υψώνουν στον ουρανό κεραίες αναζητώντας αόρατα σήματα, και κάποιον να κοινωνήσει μαζί τους, κάποιον σαν τους ίδιους. Βρίσκεται εδώ το τελευταίο καταφύγιο τής αίσθησης, τού Πάνα, θα συμφωνούσε (πιστεύω) ο Robbins (υποβάλλω τα σέβη μου στην Han-Na Chang, την μικροκαμωμένη Κορεάτισσα τσελίστα, που παρακολούθησα τις προάλλες στο Μέγαρο Μουσικής. Την έβλεπες ν' ακολουθεί τις νότες τής ορχήστρας με τ' αυτιά, κοιτάζοντας ίσια μπροστά χωρίς να βλέπει, είμαι βέβαιος γι' αυτό - κι όμως, ήξερες πως τα "έβλεπε" τα δάκτυλα των βιολιστών καθώς ανεβοκατεβαίναν τις χορδές. Κοντσέρτο για ψυχές και σώματα σε κόκκινο ματζόρε...).
Ο Δαίμων
Υ.Γ.1: Ώστε χειραγωγήθηκε η μετοχή τής "Γερμανός" κατά την περίοδο προ της εξαγοράς από την Cosmote; Τι λες βρε παιδί μου...
Υ.Γ.2: Η στήλη δηλώνει σε όλους τους τόνους πως ουδεμία σχέση έχει με την πρόσφατη βομβιστική επίθεση σε βάρος υποκαταστήματος τού Υπουργείου Εργολαβίας. Καταδικάζει δε απερίφραστα κάθε ενέργεια που θα βελτίωνε, έστω και από σπόντα, την δημόσια εικόνα τού πεφιλημένου της Γεωργίου Σουφλιά και ελπίζει πως οι υπαίτιοι για την παροχή επιχειρημάτων και άλλοθι στον στριμωγμένο άσχημα πολιτικό θα λογοδοτήσουν σύντομα στον λαό._

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου