Υπουργική εκτροπή

Το 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Καρδιακής Ανεπάρκειας επέλεξε ο Σωτήριος Χατζηγάκης για να εκθέσει τις απόψεις του γύρω από τους κανόνες που θα πρέπει να διέπουν τον τρόπο λήψης αποφάσεων από πλευράς τών δικαστικών λειτουργών - επειδή, προφανώς, η εφαρμογή τού Δικαίου αποτελεί για τον καθ' ύλην αρμόδιο Υπουργό προ παντός ζήτημα καρδιάς... Τι υπεστήριξε; Ότι το Κράτος Δικαίου (τρομάρα μας) απειλείται από την εγκαθίδρυση "κράτους δικαστών", που, στηριζόμενοι στην δημιουργία μιας "βιομηχανίας αντισυνταγματικών νόμων", θέτουν προσκόμματα στην έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας (sic), την εφαρμογή τού κυβερνητικού προγράμματος και την αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας. Κι ότι, κρίνοντας τις πολιτικές επιλογές, προτεραιότητες και κίνητρα του νομοθέτη (δηλαδή της κυβέρνησης) με τις αποφάσεις τους, οδηγούνται κατ' ουσίαν σε θεσμική και συνταγματική εκτροπή (!!!), καταργώντας στην πράξη την διάκριση των εξουσιών και καταλύοντας το Κράτος Δικαίου. Καλεί δε τους λειτουργούς σε "αυτοπεριορισμό" κατά την άσκηση τών καθηκόντων τους, τον οποίον νοεί κατά τα συμφραζόμενα ως μαθηματική περίπου εφαρμογή τού γράμματος τού νόμου, δεδομένου ότι "ο έλεγχος τής συνταγματικότητας τών νόμων μπορεί να μετεξελιχθεί σε έλεγχο των πολιτικών επιλογών τής κυβέρνησης και του νομοθέτη"...



Η αγόρευση Χατζηγάκη δεν προσέφερε φυσικά τίποτε το νέο στην νομική σκέψη - κι οι γιατροί που την παρακολούθησαν θα πρέπει, το δίχως άλλο, να έπαθαν εξάρθρωση κάτω σιαγόνας από τα χασμουρητά. Αλλά η απόπειρα βιασμού τής κοινής λογικής από τον ασπρομάλλη πολιτικό, που έχει προφανώς ξεχάσει τα νομικά που εσπούδασε, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Και ο πλέον αμελής πρωτοετής τής Νομικής Σχολής θα μπορούσε να σας εξηγήσει, Υπουργέ μου, ότι ο βασικός λόγος ύπαρξης τού Συντάγματος είναι η διασφάλιση τής ισονομίας και ισοπολιτείας: εάν το μέτρο τού Δικαίου είναι μία κοινώς συμπεφωνημένη και μη παραβιαζόμενη Θεμελιώδης Συνθήκη, ο ταπεινότερος τών πολιτών αυτού του τόπου μπορεί να βρει το δίκιο του απέναντι στον ένοικο τού Προεδρικού Μεγάρου. Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να νομοθετούν συμφώνως προς το Σύνταγμα - κάθε κυβερνητική επιλογή ή "αναπτυξιακή προσπάθεια" που το παραβιάζει είναι εξ ορισμού ξένη προς το πολίτευμα, αλλά και προς κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας, εκτός κι αν ισχυρίζεστε ότι "λαϊκή εντολή" σημαίνει "εν λευκώ εντολή, ακόμη και για καταστρατήγηση τού Συντάγματος". Επειδή δε ο μόνος νομοθέτης στην χώρα τής ενισχυμένης δυσαναλογικής είναι η κυβέρνηση, εάν υπάρχει βιομηχανία αντισυνταγματικών νόμων τότε βιομήχανοι δεν είναι οι δικαστές, αλλά ο Καραμανλής και οι συν αυτώ. Οι δικαστικοί λειτουργοί, από την άλλη, ΟΦΕΙΛΟΥΝ να δικάζουν με βάση την συνταγματικότητα των νόμων: εάν επιδίδονταν σε παρωπιδική εφαρμογή διαταγμάτων δίχως να εμβαπτίζουν την κρίση τους στο δοχείο της Θεμελιώδους Συνθήκης, θα απήλλασσαν την κεντρική εξουσία από το μόνο ίσως ανάχωμα εκτροπής της προς την ασυδοσία. Ας μην ανησυχεί λοιπόν ο Υπουργός. Οι δικαστές που εντοπίζουν τις αντισυνταγματικές διατάξεις στα νομοθετήματα κάνουν απλώς καλά την δουλειά τους - κι αν αυτή η δουλειά συνιστά έλεγχο πολιτικών επιλογών, πρόκειται για έλεγχο επιβεβλημένο.



Βεβαίως, η ταμπακέρα βρίσκεται αλλού. Όλη η φασαρία ξεκίνησε λόγω της φούριας του Χατζηγάκη να βάλει χέρι στην δομή τού Συμβουλίου τής Επικρατείας και να θεσπίσει χρονικό όριο στην θητεία των δικαστών στα επί μέρους Τμήματά του. Οι τελευταίοι οχυρώθηκαν πίσω από την αντισυνταγματικότητα τής διάταξης, ισχυριζόμενοι ότι τα προτεινόμενα μέτρα συνιστούν ανεπίτρεπτη παρέμβαση στα εσωτερικά τού Συμβουλίου και απόπειρα καπελώματος της ανεξαρτησίας του. Το πρόβλημα για τους λειτουργούς είναι ότι η πληγή που άνοιξε η αποκάλυψη τής ύπαρξης παραδικαστικού κυκλώματος και των συναφών παρανομιών δεν έχει κλείσει ακόμη. Κι όσο καθυστερεί να ολοκληρωθεί η διαδικασία τής αυτοκάθαρσης τού σώματος (και, φυσικά, η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων), η δυνατότητα τών δικαστών να ρυθμίζουν μόνοι τους τα του οίκου τους και να υπηρετούν τα συμφέροντα τού κοινωνικού συνόλου θα τίθεται εν αμφιβόλω. Αλλά το σημείο αυτό απέχει κάπως από την θέση ότι οι δικαστές καταργούν με την πρακτική τους την διάκριση των εξουσιών - θεωρία και πράξη μάλλον καταδεικνύουν το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση, το να βασίζει ο αρμόδιος Υπουργός την επιχείρηση αναμόρφωσης του Δικαστικού Συστήματος σε αιτιάσεις για "ιδιοτελή κίνητρα, παθογένειες και καθεστωτικές αντιλήψεις" (δηλώσεις τής 23/1) αποτελεί ζήτημα σοβαρό. Ο κύριος Χατζηγάκης κήρυξε ουσιαστικά την άρση τής εμπιστοσύνης του στην ηγεσία τής Δικαιοσύνης και οφείλει πλέον να αποδείξει το ορθόν των αιτιάσεων, αλλά και το τίμιον των προθέσεών του (ενημερώνοντάς μας, φερ' ειπείν, για τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέγονται τα μέλη των ανωτάτων δικαστηρίων, μέλη την ανακύκλωση των οποίων επιθυμεί). Διαφορετικά, κινδυνεύει να συλληφθεί για απόπειρα να ξεσκεπάσει τούς οφθαλμούς τής Θέμιδος - οι πληροφορίες που θέλουν την θεά να 'χει πετάξει το μαντήλι της μόνη της και να τον ψάχνει για να του φέρει τον ζυγό της κατακέφαλα ελέγχονται ως ανακριβείς. (Σημ.: ολόκληρη η ομιλία - μνημείο ακροβατικών συλλογισμών του Υπουργού έχει αναρτηθεί στο http://www.ministryofjustice.gr/, ενώ την κάπως πιο ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση του Σωτήρη Χατζηγάκη με τρεις διακεκριμένους νομικούς μπορείτε να αλιεύσετε από τον ιστότοπο της Καθημερινής, http://www.ekathimerini.gr/.)



Ο Δαίμων





Υ.Γ.: "Όλα τα γειτονικά στην Ευρώπη κράτη δεν έχουν προορισμό να εισέλθουν στην Ε.Ε. Αν διευρύνουμε επ' άπειρον την Ε.Ε. τότε θα σκοτώσουμε την πολιτική". Νικολά Σαρκοζύ. Δυστυχώς, τις τύχες τής ανθρωπότητος διαφεντεύουν άνθρωποι που ταυτίζουν την πολιτική με την αναγκαιότητα ύπαρξης αντιπάλου δέους. Βεβαίως, όπως δεν ήλθε το τέλος της Ιστορίας το 1990, αντιστοίχως αργεί και το τέλος της πολιτικής, τουλάχιστον όσο οι κρατούντες θα κωφεύουν στις κραυγές των αδυνάμων (εφαπτόμενον: χαλαρότερη δημοσιονομική πολιτική, κοινώς περισσότερο κράτος ζητεί για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Νέα κωλοτούμπα από τον τέως αριστερό και νυν γενικό διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Φευ - εκ Θεού η άφεσις._)