Απώλεια συνείδησης

Τα γεγονότα μέ πρόλαβαν - ο Ανδριανός διέβη εκ νέου την πύλη τού ανακριτικού γραφείου κι απεκάλυψε τον "δημοσιογράφο" που προτίμησε να πουλήσει εκδούλευση στο Μαξίμου απ' το να απευθυνθεί, αυτός πρώτος, στην Δικαιοσύνη. Η εξέλιξη αποδεικνύει μόνον το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει η Κυβέρνηση με την ως τώρα στάση της, καθώς και το προσχηματικόν τής επικλήσεως τού δημοσιογραφικού απορρήτου από τον διευθυντή τού πρωθυπουργικού γραφείου Τύπου. Κι όμως, αυτό το κακόηχο πυροτέχνημα τύφλωσε πολλούς - κι ανάμεσά τους ήταν, δυστυχώς, η ΕΣΗΕΑ. Το κορυφαίο συνδικαλιστικό όργανο στον χώρο είχε χρυσή ευκαιρία την περασμένη εβδομάδα να βάλει τα πράγματα στην θέση τους σε ό,τι αφορά δικαιώματα και υποχρεώσεις τόσο των δημοσιογράφων, όσο και εκείνων που κάνουν τους δημοσιογράφους. Κι αντί να την αδράξει, περιορίσθηκε να βεβαιώσει τα αυτονοήτως προβλεπόμενα από τον Κώδικα Δεοντολογίας και την κοινή λογική, υποπίπτοντας σε δύο σοβαρά ατοπήματα: το ένα, ότι δεν πήρε θέση επί του μείζονος - εάν, δηλαδή, δικαιούται ο υπάλληλος τής εξουσίας Ανδριανός να επικαλείται την δημοσιογραφική ιδιότητα και, απορροία αυτής, το δικαίωμα στο απόρρητο (για τον κοινό νου, η αρνητική απάντηση στο ερώτημα μοιάζει φυσιολογική όσο και το γκολ προ κενής εστίας - άλλο αν κάποιοι στην Ακαδημίας "ντύθηκαν" Εντόι...). Και το δεύτερο: ότι, προσπαθώντας να μην πάρει θέση, "έχρισε" κριτήριο τής εφαρμογής τού απορρήτου την... συνείδηση ενός εκάστου των μελών της! Έτσι απλά, η (οριακή) πλειοψηφία του δ.σ. αποποιήθηκε του (προφανώς δυσβάστακτου) καθήκοντός της να ξεχωρίσει την ήρα απ' το στάρι στα του οίκου της, θόλωσε το περίγραμμα περί την ιδιότητα τού λειτουργού, που δεν υπακούει σε κανόνες αλλά στην συνείδησή του - και κατόρθωσε να απαξιώσει τον ίδιο τον Κώδικά της. Κρίμα, γιατί τινές των μετεχόντων σ' αυτή την πλειοψηφία είναι άνθρωποι με παρελθόν στον χώρο και σπάνιο ήθος... Αυτά, ενώ στο άρθρο 35 τού υπ' αρ. 63/2005 προεδρικού διατάγματος με τίτλο "Κωδικοποίηση της νομοθεσίας για την κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα" προβλέπεται ρητώς ότι "η πρόσληψη σε οποιαδήποτε θέση τού Πολιτικού Γραφείου Πρωθυπουργού και των υπηρεσιών του συνεπάγεται την αναστολή άσκησης τού τυχόν ασκούμενου ελευθέριου επαγγέλματος..." (η αλίευση από το χθεσινό "Βήμα"). "Δεν θα επιτρέψουμε να μετακυληθεί (σ.σ.: το μείζον πολιτικό θέμα) στις πλάτες των δημοσιογράφων", τονίζει η ανακοίνωση τής Ένωσης - ατυχώς, η θολή στάση της ίσως επιτύχει, σε βάθος χρόνου, το απευκταίον. (Επί του πιεστηρίου: σε έξοδο από το "Πρώτο Θέμα" οδηγείται ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, που αρνήθηκε να συνταχθεί με τον εκτεθειμένο συνέταιρό του. Κάθε σχέση έχει το τέλος που τής αρμόζει...)

• Η επιστροφή τού Γεωργίου Σουφλιά: "Η Ελλάδα διαθέτει ισχυρότατο Υπουργείο Περιβάλλοντος (sic), και μάλιστα με εξουσία πάνω στα δημόσια έργα...". Λογικόν να τοποθετείται κατ' αυτόν τον τρόπο ο πεφιλημένος τής στήλης, όταν το περιβάλλον του ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ... Εν τω μεταξύ, η συμφωνία σύμπραξης ΔΕΗ - RWE (στα πλαίσια τής γνωστής αναπτυξιακής πολιτικής που επιβάλλει το ξεπούλημα των πάντων) προβλέπει ανάμεσα στ' άλλα την δημιουργία στην Νέα Καρβάλη σταθμού ηλεκτροπαραγωγής με καύση εισαγόμενου λιθάνθρακα! Το μεγαλείον τού νεο-φιλελευθερισμού: δεν μολύνουμε απλώς, μολύνουμε με την συνδρομή τών οικονομικών εταίρων μας (αξίζει να λεχθεί: οι δύο λιθανθρακικές μονάδες που θα μάς έρθουν απ' την Τευτονία επρόκειτο αρχικώς να εγκατασταθούν στο εξωτικόν Saar, μόνο που η τοπική κοινωνία ματαίωσε το φιλόδοξο σχέδιο. Ιδού πεδίον δόξης, φίλοι Καβαλιώτες...).

• "Είναι βεβαίως (σ.σ.: ο Τόνυ Μπλαιρ) σοσιαλιστής. Αλλά τέτοιους σοσιαλιστές τούς χρειάζεται η κυβέρνησή μας!". Το "κομπλιμέντο" τού Νικολά Σαρκοζύ προς τον Άγγλο Σημίτη, στο συνέδριο τού UMP. Κατασυκοφάντησε τον σοσιαλισμό, έσυρε την χώρα του σ' έναν άτιμο πόλεμο, περιφέρει τώρα το σαρκίο του στα τσίρκα του κόσμου ο τέως ένοικος τής Ντάουνινγκ Στρητ, προσβλέποντας στο ύπατο αξίωμα τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος - ακριβώς όπως κι ο δικός μας ευαγγελιστής του "εκσυγχρονισμού". Βίοι παράλληλοι ασήμαντων πολιτικών.

• Ολίγη από ντέρμπυ: τι άλλο χρειάζεστε, Τζίγγερ, για να κρεμάσετε το δελτίο του Νταμέ Εντόι στην θύρα 13; Να κλωτσήσει, μήπως, και μεθαύριο καναδυό ευκαιριούλες σαν τις χθεσινές; Ειλικρινά δυσκολεύομαι να συμμεριστώ τον θαυμασμό ορισμένων για το γκολ που πέτυχε ο Σενεγαλέζος, από την στιγμή που αδυνατεί να επιδείξει το απαραίτητο "φονικό ένστικτο" για να τελειώσει φάσεις που θα τελείωνα ακόμη κι εγώ, φορώντας βατραχοπέδιλα! Κάθε σύγκριση με τα γκολ που έχασε ο Κοβάσεβιτς είναι ΚΑΙ άστοχη ΚΑΙ παραπλανητική... "Είμαστε άξιοι τής μοίρας μας", κλαψούρισε μετά το ματς ο Καραγκούνης. Κι αυτή είναι όλη η αλήθεια του αγώνα: απέναντι σ' έναν Ολυμπιακό που έμπαζε από παντού χωρίς Στολτίδη - Λεντέσμα, ο Παναθηναϊκός δεν κέρδισε γιατί οι (περισσότεροι από τους) ποδοσφαιριστές του δεν έχουν την απαιτούμενη κλάση. Κι αυτή η έλλειψη κλάσης θα στερήσει τον τίτλο από τους "πράσινους" του Πεσέιρο, που βλέπει τους κόπους του να πηγαίνουν στα σκουπίδια, τουλάχιστον για φέτος.

Ο Δαίμων

Υ.Γ.: Κάθε βράδυ (εκτός Δευτέρας), ο Λευτέρης Βογιατζής μπαίνει στο πετσί του δειλού, αυτιστικού, ανισόρροπου συζύγου που οδηγεί στην αυτοκτονία την "Ήμερη" του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Παλεύει με τον εαυτό του, χλευάζει τον εαυτό του, υμνεί τον εαυτό του, κάθεται στην εξέδρα για να χαζέψει τον εαυτό του. Αξιώνει την περιστροφή των πάντων γύρω του, τραβώντας τα μαζί του στην καταστροφή, σε μια εξαντλητική, συντριπτική αναμέτρηση με τον βόρβορο της ανθρώπινης παράνοιας. Η τραγωδία είναι μίμηση της ζωής, της καθ' ημέρα πράξης - το νοιώθουν για τα καλά οι αποσβολωμένοι, άλαλοι στο φινάλε της τελετής μύστες. Η απόλυτη σταθερά στο "εδώ και τώρα" του ελληνικού θεάτρου εδράζεται στην (ταπεινή σαν φάτνη) σκηνή της οδού Κυκλάδων._