Κάθε τέλος του χρόνου είθισται να γίνεται αναφορά στους κορυφαίους του έτους: σε εκείνους, δηλαδή, που πρωταγωνίστησαν στο μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς, ξεχώρισαν από τους υπολοίπους και σημάδεψαν με την παρουσία τους το έτος που φεύγει.
Ωστόσο, σε ομαδικά αθλήματα όπως είναι το ποδόσφαιρο, η ανάδειξη των κορυφαίων αποκτά λίγο μικρότερη σημασία. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι οι κορυφαίοι παίκτες του Ολυμπιακού, στο δεύτερο μισό του 2007, είναι οι Τζόρτζεβιτς, Γκαλέτι και Κοβάσεβιτς.
Ωστόσο, ποιος μπορεί να αγνοήσει την προσφορά των Νικοπολίδη, Άντζα, Τοροσίδη και Στολτίδη; Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ΑΕΚ των Ριβάλντο και Λυμπερόπουλου (με την ανάλογη προσφορά των Δέλλα, Ζήκου, Ράμος και Παπασταθόπουλου), όπως και του Παναθηναϊκού των Σαλπιγγίδη και Καραγκούνη (αλλά και του Μόρις, του Παπαδόπουλου, του Μάτος, ακόμα και του Μάντζιου).
Συμπέρασμα: οι κορυφαίοι αναδεικνύονται μόνο μέσα από την επιτυχία της ομάδας τους. Με άλλα λόγια, οι καλύτεροι βγαίνουν από μία ομάδα κορυφαίων και όχι κομπάρσων. Με τη λογική αυτή, είναι αμφίβολο εάν ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του 2007 Κακά, θα έπαιρνε το σχετικό τίτλο, σε περίπτωση που η Μίλαν αποκλειόταν πέρυσι από την πρώτη φάση των ομίλων στο Champions League.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου