Γνωρίζοντας τον Δομήνικο

Το πρώτο πράγμα που σού κάνει εντύπωση, όταν στέκεσαι απέναντι σ' έναν πίνακα του Γκρέκο, είναι τα χρώματα που χρησιμοποιεί: σού μοιάζουν πιο θαμπά, σχεδόν "ξανοιγμένα" σε σχέση με τις διάφορες αναπαραγωγές των έργων του, που έχεις πετύχει σε βιβλία και αφιερώματα. Περιδιαβαίνοντας την έκθεση, που συνεχίζεται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, γρήγορα κατάλαβα ότι η εικόνα που είχα από τα Μέσα για την ζωγραφική του Θεοτοκόπουλου ήταν εσφαλμένη - κι ότι, τελικά, ο μόνος τρόπος να γνωρίσεις πραγματικά έναν ζωγράφο είναι να επισκεφθείς το Μουσείο που τόν "φιλοξενεί". Μετά από λίγο, οι λευκασμένες αποχρώσεις στους πίνακες δεν ξενίζουν πια: αντιθέτως, υποστηρίζουν απόλυτα το υποβλητικόν των συνθέσεων, καθώς οι "μεταβυζαντινές" μορφές στα κάδρα μοιάζουν ν' ακτινοβολούν εκ των έσω, μ' ένα απόκοσμο, ακοίμητο φως. Η σύγκριση τού Γκρέκο με τα "φυντάνια" του εργαστηρίου του (εξαιρετική δουλειά από τους οργανωτές στον εν λόγω τομέα) είναι συντριπτική: ο πιο ταλαντούχος από τους μαθητευόμενους, ο Λουίς Τριστάν, επιλέγει συνειδητά να κοσμικοποιήσει τις μορφές του, χρησιμοποιώντας ζωηρότερα χρώματα, ενώ και τα πρόσωπα των χαρακτήρων δείχνουν εκφραστικότερα στο άπειρο μάτι. Μετά, βέβαια, συναντάς τον επόμενο Γκρέκο, και τότε καταλαβαίνεις: δεν είναι μόνο η υποφώσκουσα ένταση και πνευματικότητα. Είναι που οι μορφές του σέ κοιτούν στα μάτια, σ' όποιο σημείο της αίθουσας κι αν στέκεσαι! (Τα πιο πολλά απ' τα έργα του Θεοτοκόπουλου που έφτασαν ως εδώ έχουν ήδη επιστρέψει στην Μαδρίτη, στα πλαίσια μεγάλου αφιερώματος που λαμβάνει χώρα στο Πράδο. Εστω κι έτσι, όμως, αξίζει τον κόπο η επίσκεψη στην έκθεση, ειδικά για όσους - όπως εγώ - δεν έχουν ξαναδεί τον Γκρέκο από κοντά.)

• Στην άλλη διαφημισμένη έκθεση της περιόδου, αυτήν του αυστριακού καλλιτεχνικού Σχίσματος των τελών του 19ου, το ενδιαφέρον είναι σαφώς μικρότερο. Πρόκειται, βέβαια, για την αυγή της σύγχρονης Τέχνης: εδώ θα συναντήσεις κάποια από τα μοτίβα που πλημμυρίζουν κατοπινά έργα, ενώ υπάρχει και μια σειρά από αφίσες φιλοτεχνημένες από μέλη του Κινήματος που κάθε φοιτητής τής Καλών Τεχνών θα ήθελε να 'χει σε κάποιον τοίχο στο δωμάτιό του (εδώ μπήκα εγώ στον πειρασμό...). Τα καλά του Κλιμτ, όμως, δεν έφτασαν ως εδώ. Υπάρχει ένα συγκινητικό πορτραίτο (του "τυφλού άνδρα", όπως αποκαλείται), που ανήκει ξεκάθαρα σε διαφορετική περίοδο του ζωγράφου, αφήνοντας τούς φαν να ξεχαρμανιάσουν με αντίγραφα ψηφιδωτών που σχεδιάστηκαν για να κοσμήσουν το αρχοντικό Σακλό. Ένα-δυο καλά έργα του Σήλε και μερικές μολυβιές με χιούμορ από άλλους εκπροσώπους είναι ό,τι ξεχωρίζει, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο για να κλέψει τα βλέμματα η φοβερή και τρομερή "Πιετά" του Όσκαρ Κόκοσκα (η έκθεση φιλοξενείται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών).

• Πάει κι ο κυρ-Μαγγίνας... Ένας - ένας οι γαλάζιοι στρατιώτες του "αδιάφθορου" Πρωθυπουργού κατεβαίνουν απ' το τραίνο, φορτωμένοι τις αμαρτίες τους στον ώμο. Πόσες ακόμη "αποκαθηλώσεις" σαν κι αυτήν θα χρειαστούν για να σηκωθεί να φύγει κι ο ιδιος ο Καραμανλής; Εκτός κι αν, σαν καλός μάνατζερ, ακολουθήσει το παράδειγμα Σαρκοζύ κι αρχίσει τις μετεγγραφές από την Αριστερά, μόλις ξεμείνει από στελέχη (και μια παράλληλη απορία: θα υποστεί, άραγε, ο τέως υπουργός Εργασίας τις προβλεπόμενες κυρώσεις για τις πολεοδομικές παρατυπίες που σχετίζονται με το εξοχικό στο Κορωπί; Ή μήπως, τώρα που παραιτήθηκε του χαρτοφυλακίου του, θα αξιοποιήσει την άδεια αναψυκτηρίου; Όχι τίποτ' άλλο, να δροσιστούν λίγο κι οι Ινδοί "φιλοξενούμενοι"...).

• Με βάση το Πρωτόκολλο του Κυότο, οι εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου πρέπει ως το 2012 να εμφανίζουν αύξηση (για την Ελλάδα) κατά 25% σε σχέση με το 1990. Βρισκόμαστε στα τέλη του 2007, και η αύξηση έχει φτάσει ήδη στο 25,4%, όπως τουλάχιστον μάς πληροφορεί η έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος. Τι λέει γι' αυτό το Υπουργείο Εργολαβίας; Ότι η επίδοση κινείται στα όρια του... στατιστικού λάθους! Κι ότι τα επόμενα χρόνια θα επέλθει μείωση, με την βοήθεια των εξαγγελθέντων μέτρων... Στο μεταξύ η κυβέρνηση σχεδιάζει την κατασκευή νέων ρυπογόνων σταθμών ορυκτών καυσίμων, μάς ενημερώνει η Greenpeace - και το πραγματικό στατιστικό λάθος μοιάζει να βρίσκεται στις ψήφους που τούς έδωσαν νίκη κι αυτοδυναμία στις τελευταίες εκλογές.

• Υπάρχει κανείς στην Κουμουνδούρου που να πιστεύει στα σοβαρά ότι ο σεβάσμιος Φώτης Κουβέλης μπορεί να ξεπεράσει τον Αλέξη Τσίπρα στην κούρσα της διαδοχής; Κι αν αυτό το ερώτημα σού φαίνεται απλό, σού βάζω άλλο: υπάρχει κανείς στην Κουμουνδούρου ΠΟΥ ΝΑ ΘΕΛΕΙ τον Κουβέλη πρόεδρο στον Συνασπισμό; Εγώ νομίζω πως όχι - θαρρώ, μάλιστα, πως ούτε κι ο ίδιος το πολυθέλει. Όπως και να 'χει, το νερό των "Κινημάτων" κυλά για τα καλά στ' αυλάκια της Ανανεωτικής Αριστεράς, και θα παρασύρει την καρέκλα χωρίς κραδασμούς στην αγκαλιά του cool Αλέξη - κι αυτό το ξέρουν όλοι, ακόμη και οι της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Η υποψηφιότητα Κουβέλη έρχεται απλώς για να συμπληρώσει τα κενά στην αρμονική εικόνα που πρέπει να φιλοτεχνηθεί γύρω από την διαδικασία, δεδομένου ότι θα ήταν παράταιρο ένα κόμμα όπως ο Συνασπισμός να πάει σε αλλαγή ηγεσίας με έναν και μόνο υποψήφιο - σκέψου σε τι συνειρμούς θα μπορούσε να οδηγηθεί ο κακόβουλος μέσος ψηφοφόρος... Όπως και ο Κώστας Σκανδαλίδης προ μηνός, ο Φώτης Κουβέλης καλείται να υποδυθεί τον πολύτιμο για κάθε παράσταση ρόλο του κομπάρσου - αυτό επιτάσσει η ανάγκη νομιμοποίησης της "δημοκρατικής εκλογής". Ανέκαθεν μελαγχολούσα στην σκέψη τού πόσο άχαρους ρόλους μπορεί να επιφυλάσσει η μοίρα στους καλύτερους από εμάς, και κάθε φορά μέ παρηγορεί η διαπίστωση πως είναι αυτοί ακριβώς οι ρόλοι που απαιτούν το ψυχικό σθένος, την αρετή των καλύτερων από εμάς. Τα σέβη μου στον ευπατρίδη.

Ο Δαίμων

Υ.Γ.: Όποιος κι αν είναι ο Κωνσταντίνος Πλεύρης, δικαιούται να έχει ό,τι άποψη γουστάρει, και να την εκφράζει κιόλας αν γουστάρει. Κι εύχομαι να με συγχωρέσει ο Θεός που παίρνω το μέρος του, αλλά αν οι Δημοκράτες σε κάτι διαφέρουν από τους φασίστες τύπου Πλεύρη, αυτό είναι η σταθερή τους προσήλωση στο δικαίωμα ως και του φασίστα να έχει και να εκφέρει άποψη - αυτό, τουλάχιστον, μού έμαθαν στο σχολείο. Το γεγονός ότι ελληνικό Δικαστήριο καταδίκασε σε 14μηνη φυλάκιση με αναστολή τον Πλεύρη για απόψεις που ο τελευταίος εκφράζει σε βιβλίο του, αποτελεί ολίσθημα από πλευράς Δικαιοσύνης και πρώτης τάξεως ήττα για την Δημοκρατία μας - ήττα, που θα γίνει στο μέλλον πληγή._