Ο καταλληλότερος για "αριστεροχαρούμενος"

Μπήκα στο σπίτι προχθές και βρήκα την δεκαπεντάχρονη ξαδερφούλα μου να διαβάζει το Κεφάλαιο τού Μαρξ, που κατέβασε από κάποιο σκονισμένο ράφι. Ανέκαθεν την είχα για ξύπνια τούτην εδώ, αλλά αυτό με ξεπερνούσε. "Τι κάνεις;", την ρωτάω. "Προετοιμάζομαι", μού απαντά, σχεδόν χωρίς να αντιλαμβάνεται την παρουσία μου. "Για τι πράγμα;", επιμένω. Γυρίζει και με κοιτάζει, μισοσαστισμένη: "Καλά, δεν τα 'μαθες; Ο Τσίπρας θα γίνει πρόεδρος στον Συνασπισμό!". "Ε, και;", τής έδωσα μια τελευταία ευκαιρία να δώσει νόημα στην συζήτηση. "Ε, να, αν είναι να συνεχίσουν μ' αυτούς τους ρυθμούς εκεί πέρα, ίσα που προλαβαίνω το επόμενο Συνέδριο...".

Το πρόβλημα της Μαρίας συνίσταται στην έλλειψη παρατηρητικότητας: σήμερα, σού χρειάζονται πολύ λιγότερα για να γίνεις Τσίπρας απ' το να 'χεις διαβάσει Μαρξ και Λένιν. Καναδυό κόκκινα πουκάμισα, καναδυό ζευγάρια αθλητικά παπούτσια για τις πορείες (αν μάλιστα το ένα απ' αυτά είναι πράσινου χρώματος, ακόμη καλύτερα), καλές βάσεις στο γνωστικό αντικείμενο της μαύρης μουσικής, ευαισθησία (έστω τεχνητή) στο εναλλακτικό. Και, πάνω απ' όλα, αισθητήριο. Έστω και τόσο δα λιγουλάκι, βρε αδερφέ! Σκέψου μόνο, ότι η ενεργός ανάμειξη (περισσότερο από κάθε άλλη παράταξη) του Συνασπισμού στις περσινές κινητοποιήσεις γύρω από τα τής Παιδείας αρκούσε για να ξεχαστούν απίθανης ελαφρότητος τοποθετήσεις επί σειράς θεμάτων στην διάρκεια της τετραετίας: μεταξύ άλλων, το "ναι" στο Σχέδιο Α(υ)νάν, που βασίστηκε σε πολιτική ανάλυση βάθους "ό,τι πει το ΑΚΕΛ"! Η επιλογή να στηριχθεί το απολιτικό - ανιστορικό πόνημα τής κυρίας Ρεπούση και των συν αυτή για το μάθημα Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού στην λογική τού "διεθνισμού", που έφτασε στο σημείο να κατηγορούνται από μια εφημερίδα του κύρους της "Αυγής" οι αριστεροί επικριτές τού βιβλίου με χαρακτηρισμούς όπως "αριστεροδεξιοί εθνικόφρονες". Και, φυσικά, η έως σήμερα συνεχιζόμενη εμμονή να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, την στιγμή μάλιστα που οι γείτονες έχουν ήδη αρχίσει ν' αφήνουν άνευ αιδούς - και, δυστυχώς, άνευ απαντήσεως - και αλυτρωτικά υπονοούμενα... Τι χρειάστηκε για να ξεχαστούν όλα αυτά; Επιθετική αντιπολίτευση για τα πάντα (ΠΑΣΟΚ, άλλωστε, δεν υπάρχει), κάθοδος στα πεζοδρόμια, επαφή με τον σφυγμό της νεολαίας, δηλώσεις αλληλεγγύης προς κάθε πιθανή και απίθανη μειονότητα που δραστηριοποιείται στην επικράτεια - να πώς το 3% έγινε 5%. Ποιος είπε πως πρέπει να παράγεις πολιτική για να θεωρείσαι πολιτικός;

Όταν ο Κωνσταντόπουλος ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος, το 2004, θεωρούσα τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη την ιδανική διάδοχο κατάσταση. Σκεπτόμουν τότε πως, αν και ανανεωτικός, ο Μιχάλης δεν θα έκανε ποτέ το λάθος να συνεργαστεί με ένα τόσο ξεδιάντροπα δεξιό ΠΑΣΟΚ - και, επομένως, θα ήταν εκ τοποθετήσεως ο καταλληλότερος να προσεγγίσει την αριστερά των "πρασίνων", που δυστροπούσε εμφανώς. Την περίπτωση Αλαβάνου την φοβόμουν. Τι θα κάνουμε, έλεγα. Θα πάμε να παίξουμε μπάλα με το ΚΚΕ, με τους κανόνες τής Αλέκας, στο γήπεδο τού Περισσού; Τα γεγονότα μέ διέψευσαν - και το αποδίδω στους ακόλουθους παράγοντες: κατ' αρχάς, ο Αλέκος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων με το παραπάνω. Έχοντας την προίκα τής πολλής και ποιοτικής δουλειάς στο Ευρωκοινοβούλιο, μπήκε στην Βουλή ως ταύρος εν υαλοπωλείω, δούλεψε σκληρά, εκμεταλλεύθηκε την ανυπαρξία Γιωργάκη - τον πιο πολύ καιρό φαινόταν, δικαίως ή αδίκως, να κάνει αντιπολίτευση για όλους. Έπειτα, φάνηκε πως είχα παρεξηγήσει αρκετά το "αριστερό ΠΑΣΟΚ": κατά βάθος, πολλοί από δαύτους ήθελαν από καιρό ν' ακούσουν δυνατά αυτά που ούτως ή άλλως υποστήριζε χρόνια τώρα η Αριστερά - το πρόβλημά τους ήταν ότι αυτός που τα λέει δεν πρέπει να 'χει το σφυροδρέπανο κρεμασμένο πάνω απ' το κεφάλι του... Το κυριότερο λάθος μου, όμως ήταν που υπέθεσα ότι οι Έλληνες (οι κεντροαριστεροί, κυρίως) θα έβλεπαν το θέμα πολιτικά. "Πολιτικά;", εκάγχασε στα μούτρα μου η πραγματικότης. "Κουζουλάθηκες ωρέ; Πώς περιμένεις να δει το θέμα πολιτικά ο σκλάβος που ξημεροβραδιάζεται στο καθημερινό του κάτεργο και γυρίζει σπίτι για να αποβλακωθεί μπροστά στην τηλεόραση - από την μια σκλαβιά στην άλλη; Όχι μάγκα μου. Δεν χρειάζεται πολιτική ο Έλληνας, δεν την αντέχει πια. Να τού λείπει...". Τι τού χρειαζόταν, λοιπόν; Όπως φάνηκε, κάτι απλό και προσιτό, για ν' αρχίσει σιγά - σιγά να κινητοποιείται. Η αρχή είχε ήδη γίνει πριν το 2004, με τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια μετά την εισβολή στο Ιράκ - να ένα εύκολο, μ' αυτό ταυτίστηκαν όλοι, δεν ήταν ανάγκη να ανήκεις στον Συνασπισμό τότε για να κρατάς ένα απ' τα πλακάτ της Συμμαχίας "Σταματήστε τον Πόλεμο" που μοιράστηκαν αφειδώς και αδιακρίτως. Το σύνθημα "βρεθήκαμε στους δρόμους, θα βρεθούμε και στην κάλπη" έβαλε τότε τον ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή (στο νήμα), και με την αλλαγή ηγεσίας έγινε και η ουσιαστική πολιτική γραμμή: μέσα στην Γένοβα, μέσα στο Πόρτο Αλέγκρε, μέσα στις κινητοποίησεις για τον πόλεμο, το περιβάλλον, το άρθρο 16, όπου γάμος και χαρά... Ο χώρος που προέκυψε από την πολιτική βούληση σκεπτομένων σοσιαλιστών να αμφισβητήσουν ανοικτά τα λάθη του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, πίσω στην δεκαετία του '60, έγινε σήμερα το όχημα των "αριστεροχαρούμενων", που θα ΄λεγε κι η Στελλίτσα. Αυτών που θα κατέβουν για διαδήλωση στο Σύνταγμα όσο να πεις κίμινο - φτάνει να μην έχει μείνει από μπαταρία το κινητό...

Αν ο Αλέκος Αλαβάνος αποσύρεται από το πολιτικό προσκήνιο για προσωπικούς λόγους, για λόγους υγείας ή εξ αιτίας υπερκόπωσης, είναι κάτι που όλοι πρέπει να σεβαστούμε, βγάζοντάς του το καπέλο για όσα πέτυχε με τον εν πολλοίς ανυπόληπτο χώρο που ανέλαβε προ τριετίας. Οι ύμνοι για το όραμα της ανανέωσης και για την πολιτική ταπεινοφροσύνη του ανδρός ηχούν, στα δικά μου αυτιά, ως προσπάθεια να αξιοποιηθεί με πολιτικούς όρους μια εξωπολιτική αναγκαιότης. Έστω κι έτσι, βέβαια, ο Αλαβάνος έκανε δύσκολη υπόθεση την αντικατάστασή του από μόνος του. "Πιστεύω στην συμπόρευση της καινοτομίας με την σοφία", δήλωσε την περασμένη εβδομάδα στο "Βήμα" - και μπορεί να δεχθεί κανείς ότι ο Τσίπρας θα καλύψει επάξια το κενό σε επίπεδο δυναμικής αντιπολίτευσης και φρέσκων ιδεών, αλλά μπορεί ένας τριαντάρης να έχει την απαραίτητη σοφία για να ηγηθεί ενός ιστορικού πολιτικού χώρου; Πόσο μάλλον που, με τις πληγές της κοινωνίας χαίνουσες από καιρό, το ζήτημα της πολιτικής ίσως ανακύψει, επιτακτικώτερα απ' όσο πιστεύουν ορισμένοι. Τώρα που κατόρθωσε να αφυπνίσει κάποιους απ' τους κοιμισμένους και να κατεβάσει κόσμο στους δρόμους, και με την ελπίδα αυτοί να γίνουν περισσότεροι προϊόντος του χρόνου, ο Συνασπισμός θα πρέπει να αποφασίσει μήπως έχει έλθει η ώρα να προσπαθήσει να ξαναμάθει στον κόσμο την πολιτική - σε μια τέτοια περίπτωση, καταλληλότερος για διάδοχος του Αλαβάνου είναι, δυστυχώς, ο ίδιος ο Αλαβάνος. Αν από την άλλη, τους ενδιαφέρει απλώς να παραμείνουν το κόμμα των "αριστεροχαρούμενων", ε, τότε ναι, ο Τσίπρας τούς φτάνει.

Ο Δαίμων

Υ.Γ. 1: "Θα συζητούσα ακόμη και το ενδεχόμενο τεχνητής πρόκλησης ανικανότητας σε όσους καταδικάζονται για παιδεραστία..."! Αθανάσιος Πλεύρης, μέλος της Βουλής των Ελλήνων, εκλεγείς αντιπρόσωπος του λαού. Ενοχλεί κανέναν αυτή η σκέψη;

Υ.Γ. 2: Ώστε 1,3 εκατ. τ.μ. από το παλιό αεροδρόμιο τού Ελληνικού θα καταλαμβάνουν τα... κτίρια;;; Η μελέτη τού Υπουργείου Εργολάβων το λέει, όχι εγώ... Να ξέρεις πάντως ότι μπορείς να ρίξεις την μέση θερινή θερμοκρασία ως και 12 βαθμούς (τα στοιχεία από ερευνητικό πρόγραμμα του Φυσικού Αθηνών), κι εσύ να πηγαίνεις να χτίσεις..._