'Οπως πέφτουν τα φύλλα το φθινόπωρο

• Έπρεπε να το 'χω γράψει την περασμένη εβδομάδα, μα κάλλιο αργά παρά ποτέ. Είναι, έτσι κι αλλιώς, η δήλωση του μήνα: "Ο εθνικός πλούτος της χώρας είναι οι... εργολάβοι" (!!!!!). Γεώργιος Σουφλιάς έφα - κι η στήλη δεν μπορεί ν' αντισταθεί στον πειρασμό και να μην προτείνει ειδικό καθεστώς για τα εξέχοντα μέλη του προστατευομένου αυτού είδους. Δημιουργήστε, υπουργέ μου, ένα Εθνικό Πάρκο Εργολάβων! Κάπου απομονωμένα, στον Αη Στράτη ας πούμε, ή στην Ψυττάλεια, να 'ναι και το σκηνικό ολίγον μεταμοντέρνο. Κι αμολήστε τους μέσα, να τους φυλάτε, να 'ναι εκείνοι καλά - κι εμείς, δίχως αυτούς, καλύτερα... Με τον Σουφλιά, πάντως, επί κεφαλής του Υπουργείου Εργολάβων είναι αδύνατον να βαρεθείς. Προχθές, ας πούμε, πήγε Θεσσαλονίκη να υποδεχθεί τον μετροπόντικα, και, για να προλάβει σχόλια περί καθυστερήσεων, μάς πληροφόρησε πως "πολλές εργασίες γίνονται υπογείως, γι' αυτό και δεν εκτιμώνται με το μάτι...", σε μιαν αποστροφή που θα μπορούσε να συνοψίζει την πολιτική ιστορία του έρμου ετούτου τόπου, κι όχι μόνον! Εύγε, υπουργέ μου. Εναγωνίως αναμένω την επόμενη δημόσια τοποθέτησή σας (λεπτομέρεια, που χρήζει διερεύνησης: ακριβώς πόσο "άνευ ενδιαφέροντος" είναι εκείνοι οι ρωμαϊκοί τάφοι που θα ξηλωθούν, για να πιάσουν δουλειά τα ποντίκια; Ξέρει κανείς να μας πει;)

• Το ολλανδικό "Κόμμα για την Φιλανθρωπία, Ελευθερία και Διαφορετικότητα" (PNVD) αποδεικνύεται, κατά τα φαινόμενα, περισσότερο... φιλάνθρωπο απ' όσο θα έπρεπε: θέτει ως βασικό του στόχο την νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών, καθώς και την νομιμοποίηση της κατοχής παιδικού πορνογραφικού υλικού για προσωπική χρήση... Το κόμμα δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την συμμετοχή του στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στην χώρα της τουλίπας, καθώς απέτυχε να συγκεντρώσει τις απαραίτητες προς τούτο 570 υπογραφές (κάτι είναι κι αυτό...). Η ύπαρξή του όμως έχει, αυτή μόνη, συμβολική σημασία: είναι, βλέπεις, που η Ευρώπη αλλάζει ξανά. Η ήπειρος που κοιλοπόνεσε την δημοκρατία και τον φιλελευθερισμό, αλλά και που χαράκωσε το κορμί της με τα ξυραφάκια του Πολέμου, μπορεί τώρα να ανέχεται δίχως να ερυθριά νόμους που ποινικοποιούν την αντίθετη γνώμη για το Ολοκαύτωμα, μηνύσεις εναντίον λειτουργών της σάτιρας και της κριτικής, ανθρωπιστικές βόμβες, έναν εργασιομανή τρομολάγνο στο Μέγαρο τω Ηλυσίων, δηλώσεις φρονημάτων στην Πολωνία, κόμματα παιδοφίλων... Κλείνει άλλον ένα κύκλο η πολιτική ορθότης - δημιούργησε τον κενό χώρο, νέες ακρότητες γεννήθηκαν (ή αναγεννήθηκαν παλαιές), κι αυτές θα την κατασπαράξουν (περισσότερα για το θεματάκι με το PNVD στην ιστοσελίδα του Χαμόγελου του Παιδιού, http://www.hamogelo.gr/).

• Με τα πολλά, τα κατάφεραν στον Πειραιά να γίνουν... Παναθηναϊκός: ό,τι και να γίνει στο ματσάκι με την Βέρντερ στο Τηγάνι, ο Ολυμπιακός θα κλείσει την φάση των ομίλων έχοντας κερδίσει περισσότερους βαθμούς εκτός έδρας απ' όσους εντός - και γι' αυτό, άλλωστε, θα προκριθεί. Το μέτριο των (πλην της Βασίλισσας) αντιπάλων ουδόλως μειώνει τις αρετές του φετινού συνόλου: στρωτή και έξυπνη κυκλοφορία, ομαδικότητα, ξεκάθαρη τακτική, νοοτροπία νικητή (ποιος να το 'λεγε πέρυσι ότι θα έφερναν τούμπα και τα τρία εκτός έδρας παιχνίδια, χάνοντας τελικά μόνο από την Ρεάλ...), καλό ποδόσφαιρο δίχως φανφάρες. Και παίκτες που μπορούν να κάνουν την διαφορά, όπως αυτός ο απίθανος Ντάρκο Κοβάσεβιτς: μπαίνει φρέσκος - φρέσκος γύρω στο 60' για να παίξει το μισαωράκι του (τόσο αντέχει ο άνθρωπος...) και ξέρεις ότι το 'χει σίγουρο το παστελάκι - κι αν δεν το βάλει ο ίδιος, θα βρει κάποιος άλλος ανοιχτή την λεωφόρο που άνοιξε ο Σέρβος στην αντίπαλη άμυνα... Έτσι εξηγείται κι η επιμονή του sir Takis να ξεκινά αυτόν τον ανεκδιήγητο, τον Λούα Λούα: τους κοιμίζει ένα ημίχρονο, και μετά... άντε γεια!

• Πατέρας της επόμενης ατάκας είναι ο φίλος μου ο Νώντας: "Τιμή και δόξα στην πρώτη Κομμουνιστική Κυβέρνηση της ελληνικής Ιστορίας!" (Εντάξει, φιλελεύθερος είναι ο άνθρωπος, τι περίμενες; Να υμνεί την Κυβέρνηση του Βουνού;) Κι όταν του ζήτησα εξηγήσεις: "Πώς θα ονόμαζες εσύ μια κυβέρνηση που 'χει βάλει σκοπό να εξισώσει όλες τις συντάξεις;"

• Πέμπτη βράδυ, 10 παρά, το μικρό λεωφορείο ανηφορίζει νευρικά την Πατριάρχου Ιωακείμ, βιαστικό θαρρείς να ξεμακρύνει από την φτηνή γυαλάδα της πλατείας. Χαμένος στην βαρυχειμωνιά τής ταπεινής μου καθημερινότητας, την πρόσεξα μόνο όταν άφησε το κάθισμά της και πέρασε μπροστά μου για να κατεβεί: γύρω στα 35, τυλιγμένη στο μαύρο της δερμάτινο, κι ήταν σαν να 'χαν πάρει φωτιά οι ουρές απ' τα καστανόμαυρα μαλλιά της, έτσι που τα πλαισίωνε μ' εκείνο το ολοπόρφυρο κασκόλ, στην ίδια απόχρωση με το κραγιόν στα χείλη της, χρωματική φαντασίωση βγαλμένη απ' τα ελεκτρίκ όνειρα του Ουόρχολ... Αυτό που σπρώχνει την γυναίκα ν' αποζητά, να διεκδικεί την προσοχή και τον θαυμασμό, είναι το ίδιο που βάζει τον άντρα να γυρεύει οπτικές οάσεις σαν αυτήν που περιγράφω: η ανάγκη για επικοινωνία, ο πόθος της επαφής. Έλεγε τις προάλλες ο Κραουνάκης στο "Ποντίκι": "Με ανησυχεί σοβαρά η έλλειψη σωματικότητας στις νέες γενιές. Δεν αγγίζονται, δεν ερωτεύονται, δεν καυλώνουν, δεν γαμάνε και εκτονώνονται με SMS και Ίντερνετ. Σε μια διονυσιακή κοινωνία, όπως η ελληνική, αυτό είναι εντυπωσιακό...". Μην κολλάς αδερφέ. Κάνε έρωτα._

Ο Δαίμων